I eat glitter for breakfast

Ik ben al mijn hele leven gezond geïnteresseerd in alles wat met voedsel/geen vulsel te maken heeft. Pas op. Ik ben ook eerlijk. Ik ben ijs-adept, chocolade verslaafd en verslingerd aan een goed glas wijn of straf bier. Voor mijn guilty pleasure grijp ik naar de m&m’s, de dikke die bevatten noot en zijn dus voedzaam. Echt waar.

Ik geloof in het evangelie van Kris Verburgh. Al wist ik na lezing van het eerste boek niet goed wat gedaan met de woorden van deze apostel. Wat ik van mijn moeder leerde over de heilige drievuldigheid vlees-patatten-groenten ging aan diggelen. Vooral het dagelijkse brood vervangen door havermout, leek een statie te ver. Ik ben geen paard. Ik moest er iets op vinden. Na een halve marathon, eet ik een half brood op. Begrijp je nu waarom ik geen volle 42,195 km meer loop?

Tussen het oude en nieuwe boek van Kris Verburgh kwamen er ook exemplaren  van Pascale Naessens in huis. Die engel heeft mijn hart veroverd. Haar kookboeken zijn als een bijbel. Het fruitontbijt van La Naessens geeft me tonnen energie. Ik vind het nu niet meer zo erg dat ik van havermout geen pap lust. I need glitter for breakfast. Amen.

16 februari 2016

Advertenties

Thuis is thuis niet meer

Ik bedoel hier niet mijn thuis voor alle duidelijkheid. Die staat waar de Stella staat en ik kan er nog steeds echt thuis komen. Ik heb het over het televisieprogramma Thuis op één. Niet dat ik elke dag kijk. Dat is ook helemaal niet nodig. Eens om de drie weken is naar mijn idee voldoende om mee te zijn en wel en wee te kunnen volgen. Tussendoor houden ze mij thuis wel op de hoogte.

De Vlaamse soap toont al 20 jaar het leven zoals het is in lief en leed. Het is een aaneenschakeling van nieuw leven en overlijdens, trouwpartijen en (vecht)scheidingen, ziektes en handicaps, gevangenisstraffen en opnames, moorden en zelfmoorden, aanrandingen en overvallen, ongelukken en rampen. Zowat alle thema’s zijn gepasseerd. De schrijvers vinden wellicht nog moeilijk iets dat nog niet aan bod kwam.

Mits een goede dosering zijn die verhalen zeer geschikt als guilty pleasure na een zware werkdag mét files. Het is aangenaam te kunnen gapen naar een ander leven met een bomma (die ik niet meer heb), vertrouwde figuren en herkenbare interieurs. Er moet niet veel gebeuren. Het mag rustig verder kabbelen op de grote hoeveelheid indrukken van het echte leven. Voor spanning ga ik wel naar de cinema. Vorige zaterdag ging ik naar The Revenant. Een uitstekende Leonardo Di Caprio trekt door de woeste natuur ten strijde tegen de vijand en zichzelf. Hij is nog een schim van zichzelf als hij weer een gevecht aan gaat en je je afvraagt hoe het mogelijk is dat hij blijft leven. Je word er niet vrolijk van maar je hebt ervoor betaalt, je wilt erover kunnen meespreken en je kan ondertussen toch niets anders doen. De spookverschijning mag van mij enkele Oscars winnen.

Maar, terug naar Thuis. Voor een soap kom ik mijn zetel niet uit, betaal ik niet (of toch niet rechtstreeks) en verdraag ik zoveel spanning niet. Sterker nog. Ik wil het niet. Vorige vrijdag stierf er onverwacht een jong kind. Ongeveer het gruwelijkste wat een ouder kan meemaken. Ik leer graag beter met gevoelens omgaan maar ze moeten niet overdrijven. Zoveel leed wil een mens echt niet zien tenzij je ervoor kiest. Een soap is een hangserie en moet dat blijven. Ik wil al die ellende niet en ik vrees velen met mij. Ik wil terug een gezellig thuisgevoel bij Thuis. Kan iemand daar voor zorgen?

21 februari 2016

The elevator pitch helpt altijd

liftJe hebt het misschien al eens meegemaakt. Je gaat solliciteren en spendeert uren aan de voorbereiding. Eigenlijk is dat geen goed plan en kruip je beter vroeg in bed. Bereid je voor met de “elevator pitch”. Je zoekt een lift met spiegel of doet alsof. Je stelt jezelf zo interessant mogelijk voor in twee minuten. Dat is de tijd die je nodig hebt om tijdens een ritje met de lift indruk te maken op je gesprekspartner. Bedenk een kort en duidelijk antwoord op de vragen:

  1. Wie ben je? Zeg hoe je heet, hoe oud je bent, waar je woont en wat je gezinssituatie is. Deze info geeft een persoonlijke toets aan je intro en spreekt aan. Ga niet te ver want dat gaat vervelen.
  2. Wat is je grootste talent? Kies één talent en staaf dit met één relevante (werk)ervaring. Een werkgever die meer wil weten, zal daar later tijdens het gesprek wel op terugkomen.
  3. Wat zoek je? Vertel waarom je je kandidaat stelt voor deze job. Doe dit op een positieve manier.

Eens je de antwoorden op deze vragen kent, schrijf je ze op. Gebruik per minuut slechts 150 woorden en spreek duidelijk. Beperk je tot 300 woorden. Zo weet je zeker dat je niet langer dan twee minuten aan het woord zal zijn.

Is je pitch uitgeschreven? Dan is het tijd om te oefenen. Doe dit luidop: tegen jezelf in de spiegel, tegen je ouders, tegen je vrienden… Hoe vaker je oefent, hoe vlotter je overkomt tijdens je sollicitatiegesprek. Overwin je schroom. Helder spreken over wie je bent en wat je kan, is noodzakelijk om een job in de wacht slepen. Dus in tegenstelling tot wat je vroeger misschien leerde, kan een beetje ‘stoefen’ geen kwaad. Toch niet tijdens een sollicitatiegesprek.

Deze methode kan je ook voor andere zaken gebruiken. Wanneer je een bijberoep wil opstarten of het tijd is voor een nieuw project.

Toen mijn blogsparringpartner en ik onze plannen uitwisselden, merkten we allebei op dat ons concept nog niet af was maar de elevator pitch heeft weer geholpen.

25 februari 2016

De 5 fasen van een team

Ken je Bruce Tuchman ?  In 1965 publiceerde hij zijn model Forming Storming Norming Performing. In de jaren 70 kwam er een vijfde stadium Adjourning bij. Wij hebben er met onze leidinggevenden een vormingsdag aan gewijd. Over welke fases een team doorloopt, waar je team zich bevindt, hoe dat komt en hoe je je club in hogere sferen brengt.

  • Forming gaat over IK. De teamleden hebben niets met elkaar gemeen. De leidinggevende is de verbindingspersoon. Je hebt veilgheid nodig om verder te geraken.
  • Storming zijn KLIEKJES. Leden zoeken bondgenoten en willen invloed. De chef wordt in vraag gesteld. Er is gemeenschappelijkheid nodig om te groeien.
  • Norming handelt over WIJ. Iedereen heeft een positie maar er mogen geen verschillen zijn. De verantwoordelijke filtert dingen weg terwijl er eigenlijk nood is aan dialoog om vooruit te gaan.
  • Performing gaat over IK + WIJ. De neuzen staan in dezelfde richting en er mogen verschillen zijn. De teamleider maakt gebruik van de verschillen. Er is nood aan nieuwe uitdagingen om te blijven groeien.
  • Adjourning keert terug naar IK. Soms worden teams ontbonden en zijn rituelen en erkennng nodig om een hoofdstuk af te sluiten en een ander te beginnen.

Mijn huidig team vergelijk ik graag met een jazzband. We werken plezant samen, maken mooie muziek maar er is ook plaats voor een solo. Ieder heeft zijn eigenheid. Het kan én mag en helpt ons verder. Dat is ooit anders geweest. In een vorig vorig team. Toen ik nog zo dom was altijd goed te willen doen. Ik minimaliseerde de problemen, moffelde de verschillen weg en forceerde de sfeer. Nefast voor het samenspel. Wrijving geeft glans, is mijn devies sinds enkele jaren. In den beginne kreeg ik dan steevast te horen dat blutsen ook builen geven maar niets is minder waar. tuckman-model

Niet klagen

Klaag ik dan? Wel, met drie pubers in huis hoor ik mezelf vaak hetzelfde zeggen en herhalen. Zet je rugzak aan de kant, je schoenen in de rek, je jas op de kapstok, ruim je kamer op, …

De Nederlandse veranderexpert Bart Flos schreef Het anti-klaagboek. Er is ook een website met anti-klaagtest. Moet je zeker eens doen. Ik behaalde een onderscheiding. Het valt dus wel mee. Dat zullen ze thuis graag horen. Kunnen zij beginnen zagen.

Eigenlijk maakt zagen niet gelukkig, integendeel. Maar het is wel besmettelijk. Klagende mensen zijn immers per definitie minder gezond, vaker ziek en leven minder lang. We hebben het ook niet altijd door wanneer we klagen. Ik vind van mezelf dat het glas meer vol is dan leeg maar als anderen er anders over denken begin ik daarover te jammeren.

Mijn score was al goed maar ik onthoud toch enkele tips om goed verder te doen. Een armbandje dat je verwisselt van arm telkens wanneer je klaagt om je bewust te worden van je gezeur. Je afvragen waarom je zanikt helpt ook. Schrijven kan helpen. Wat is je probleem? Waardoor wordt het veroorzaakt? Wat zijn de gevolgen ervan? Wat moet er gebeuren om het op te lossen? Wie moet het oplossen? Wanneer moet het opgelost zijn? Wat kan ik doen om het de volgende keer te voorkomen? Of benoem eens het positieve. Ga voor jezelf na wat de positieve aspecten ervan zijn. Johan Cruyff leerde het ons al “Elk nadeel heb zijn voordeel”. Ik moet het vaak herhalen maar het is thuis wel netjes. Ik blijf dus de zaag ook al wil ik niet maar ik zeur er niet meer over. Dat scheelt.

16 februari 2016

Well, well, well

huisDat zat ik luidkeels mee te kwelen met Duffy op de radio, toen ik dinsdagavond door de gutsende regen naar Idewe reed. Ik had er afspraak voor een demo over de Wellfie en ik was niet alleen. Een organisatie met een slagzin als Optimising work environments waarmee ik alleen maar positieve ervaringen heb, mag me altijd uitnodigen. Om troeven en knelpunten in werk te benoemen en aan te pakken, ontwikkelde Idewe samen met Acerta en Etion een nieuwe online tool. Het is een soort selfie van je bedrijf op het vlak van welzijn.

Arbeidsdeskundige en professor Ilmarinen leerde ons al over workability of werkvermogen. De balans tussen enerzijds het kennen & kunnen van de werknemer en anderzijds de eisen van het werk. Hij vergelijkt het werkvermogen met een huis. Een huis met 4 verdiepingen; op het gelijkvloers de gezondheid, daarboven de competenties, op twee de waarden. De derde verdieping is voor de arbeidsomstandigheden. Het dak gaat over het werkvermogen. En de Wellfie, die brengt de stevigheid van het huis in kaart. Het instrument kan helpen met cao104 aan de slag te gaan. Want de werkgelegenheid van 45 plussers verhogen kan door te kijken op welke actiegebieden je moet werken.

Deze meting kan niet in de plaats komen van de klassieke risico-analyse die de 5A’s moet behandelen. Jammer. Wat is dan wel het voordeel? Je krijgt een totaalbeeld dat geïntegreerd en multidisciplinair is. Er is een rapport over het geheel en een vergelijking van de antwoorden door het management en de medewerkers. Leerrijk om te zien waar er eventuele meningsverschillen zijn. Bovendien krijgt de werknemer die de vragenlijst invult onmiddellijk een spiegel voor. Het instrument ziet er gebruiksvriendelijk uit en is gratis met dank aan ESF.

Moeten we dit onmiddellijk op alle werknemers loslaten? Wel, het is natuurlijk maar een tool of middel en geen doel op zich. Een campagne heeft maar zin als je iets wilt doen met de resultaten. Het is echter wel een manier om zaken bespreekbaar te maken. Ik ben in ieder geval fan en wil de Wellfie agenderen op een volgend comité voor preventie en bescherming. Misschien kunnen we daar de tool op kleine schaal testen. Ik wil wel.

Thuiswerk

thuiswerkHet nieuwe werken dook voor het eerst op bij computerbedrijf Microsoft in 2005. Het containerbegrip is terug te brengen tot 3B’s; Bricks, Bites en Behaviour. Vaak gaat het enkel over de kantoorinrichting en telewerk maar het is meer dan dat. Het moet ook gaan over wat, hoe en de wijze van aansturing. Een lange reistijd zorgt voor extra moeilijkheden in de combinatie arbeid-gezin en geeft stress. Om stress te bestrijden zijn er in de automobielindustrie goede voorbeelden. Volkswagen blokkeert de mailserver 30 minuten na het einde van de werkdag. Bij BMW worden afspraken gemaakt over wanneer je geen telefoons beantwoordt en mails checkt. Volvo werkt met zelfsturende teams. Allemaal goed bedoelde opstapjes naar een nieuwe organisatiecultuur van enerzijds autonomie en anderzijds betrokkenheid. Meer dan 2 dagen per week thuiswerken is niet verstandig want problemen worden vaak opgelost door overleg en creativiteit wordt gevoed door interactie. Aardige bijkomstigheid van telewerken is wel dat werkprocessen worden aangepakt om aan gegevens te kunnen en daardoor kan je weer ballast vermijden. De echte sleutel tot geluk op het werk is echter de werkbaarheid verhogen. Zorg dat je een job hebt die aansluit bij je competenties en passies want een vervelende job blijft een vervelende job ook als je thuis werkt.

Ik heb hem!

Een baaldag in de ellendigste maand van het jaar. De eerste sneeuw maakt verplaatsingen onmogelijk. De poetsvrouw geraakt er niet. Ik moet strijken, poetsen, boodschappen doen en dus eigenlijk kunnen toveren. Het ergst van al; de sneeuw en regen zoeken langs de dampkap een weg naar binnen.

Op het oudercontact van Dries, word ik geconfronteerd met een man die ik voor de gemakkelijkheid Andre noem. Een gezellige oudere man die me onmiddellijk en uitvoerig de stelling van Pythagoras begint uit te leggen. Gepassioneerd in wiskunde zoals de ijsventer in ons dorp voor zijn lekkernij. Ik word er instant gelukkig van.

Ik vertel hem schoorvoetend dat ik niet zo op de hoogte ben van wat zoonlief precies moet studeren. Dat dat bij onze dochter anders is. “Mah!”, roept hij “dat is een ander geslacht he!”.  Hij lacht, trekt grote ogen,  het beetje haar dat hij nog heeft gaat rechtop staan. Enthousiast roept hij “Maar nu heb ik hem he, ik heb hem”. Hij laat een grafiek zien met staafdiagrammen. Voor de sportvakken had ik het blad wellicht moeten omdraaien want daarin zijn onze nakomelingen bijzonder goed. Helaas zijn er ook wetenschappen en daarin moet je op papier kunnen hoog/- en verspringen. De balken naast de naam van het gespreksonderwerp zijn kort tot onzichtbaar. Op anderhalve maand tijd amper op Smartschool geweest. In het weekend vóór het examen helemaal geen bezoek gebracht aan het digitaal platform.

In onze tijd zouden ze gezegd hebben “hij heeft geen boek open gedaan”. Geen bijzonder actieve student dus. Al moet gezegd dat dit ondertussen is gekeerd. Een knal tegen de muur, veel tranen en voortschrijdend inzicht later, zie ik wel de actiebereidheid die je van een sportman mag verwachten. Het verhaal van Smartschool bevestigt dat er alleen maar groei is en dat is op zich positief. Ik hoop dat de passie van Andre besmettelijk is en dat Dries ervan lust.

 15 januari 2016

 

Precies wat ik nodig had

dagny

Ik overweeg al lang te starten met een blog. Veel te lang. Ik heb er eerst boeken over gelezen, het terrein verkend en afgesproken met echte blogsters. Zo ben ik ook ooit beginnen lopen maar nu wilde dit plan niet lukken.

Start to blog was één van mijn sterren voor 2016. In de eerste maand haalde ik een opiniestuk in een kwaliteitskrant. Dat gaf een boost. Ik durfde warempel ook een commentaarstukje schrijven over 4 gasten die een CD uitbrachten. Mijn doorbraak bleef echter uit.

Zou ik me nog eens inschrijven voor een cursus? Ik heb nooit uitgeblonken in talen of taalvaardigheid maar wel in puzzelen. Niet met echte puzzelstukjes. Daar vind ik het leven te kort voor maar wel met woorden, zinnen en concepten. Wat had ik dan in godsnaam nodig? Mijn levensmoto “Leven is het meervoud van lef” hielp dit keer ook niet. Ik wist met mezelf geen blijf. Tot ik gisterenavond op televisie een reportage zag over Dagny Carlsson. Deze Zweedse dame deed zichzelf voor haar 100ste verjaardag een computer cadeau en leerde ermee werken. 2 jaar later blogt ze elke dag. Ik ben nu 41 en wil geen 60 jaar meer wachten. Het is nu of nooit.

Goed bezig

IMG_3853

De voorbije week zag ik in mijn omgeving vier coole gasten kwispelen als jonge honden. Vermoedelijk kwam dat door de muziek die ze samen maken.

Doorgaans laten deze heren weinig van hun emoties zien, nu was er: nervositeit. Ik hou van mensen die voor hun passie gaan en dat is het minste wat je van Lighthousekeeper kan zeggen. Het viertal lag al in mijn bovenste lade. Deze week mocht hun eerste worp, het album Etienne, helemaal bovenop de kast.

Een CD uitbrengen dat doe je niet elke dag. Er moet heel wat ge-weet-ik-veeld vooraleer je je zelfgemaakte muziek op een schijfje vereeuwigt. Gelukkig ben ik een dankbare luisteraar. Als niemand anders de plaat verwisselt, blijf ik hem horen. Als je iets produceert, wil je dat er wat mee gebeurt. Bedoeling is om toch een beetje uit de kosten te geraken. Al was het maar om het schuldgevoel te verminderen nadat er in de gezinspot is gegraaid.

Bij de geboorte van een CD hoort een releaseconcert en dus werkten ze naar iets dat hopelijk een climax zou worden. Een gekend jeugdhuis en een jonge crew met handmade T-shirts maakten de setting compleet. De opkomst overtrof de stoutste dromen. Het optreden was bijzonder goed. De after party ook. De day after mag er wat mij betreft eentje zijn zonder zwart gat. Doe zo verder mannen. Jullie zijn goed bezig.

22 januari 2016