Thuis is thuis niet meer

Ik bedoel hier niet mijn thuis voor alle duidelijkheid. Die staat waar de Stella staat en ik kan er nog steeds echt thuis komen. Ik heb het over het televisieprogramma Thuis op één. Niet dat ik elke dag kijk. Dat is ook helemaal niet nodig. Eens om de drie weken is naar mijn idee voldoende om mee te zijn en wel en wee te kunnen volgen. Tussendoor houden ze mij thuis wel op de hoogte.

De Vlaamse soap toont al 20 jaar het leven zoals het is in lief en leed. Het is een aaneenschakeling van nieuw leven en overlijdens, trouwpartijen en (vecht)scheidingen, ziektes en handicaps, gevangenisstraffen en opnames, moorden en zelfmoorden, aanrandingen en overvallen, ongelukken en rampen. Zowat alle thema’s zijn gepasseerd. De schrijvers vinden wellicht nog moeilijk iets dat nog niet aan bod kwam.

Mits een goede dosering zijn die verhalen zeer geschikt als guilty pleasure na een zware werkdag mét files. Het is aangenaam te kunnen gapen naar een ander leven met een bomma (die ik niet meer heb), vertrouwde figuren en herkenbare interieurs. Er moet niet veel gebeuren. Het mag rustig verder kabbelen op de grote hoeveelheid indrukken van het echte leven. Voor spanning ga ik wel naar de cinema. Vorige zaterdag ging ik naar The Revenant. Een uitstekende Leonardo Di Caprio trekt door de woeste natuur ten strijde tegen de vijand en zichzelf. Hij is nog een schim van zichzelf als hij weer een gevecht aan gaat en je je afvraagt hoe het mogelijk is dat hij blijft leven. Je word er niet vrolijk van maar je hebt ervoor betaalt, je wilt erover kunnen meespreken en je kan ondertussen toch niets anders doen. De spookverschijning mag van mij enkele Oscars winnen.

Maar, terug naar Thuis. Voor een soap kom ik mijn zetel niet uit, betaal ik niet (of toch niet rechtstreeks) en verdraag ik zoveel spanning niet. Sterker nog. Ik wil het niet. Vorige vrijdag stierf er onverwacht een jong kind. Ongeveer het gruwelijkste wat een ouder kan meemaken. Ik leer graag beter met gevoelens omgaan maar ze moeten niet overdrijven. Zoveel leed wil een mens echt niet zien tenzij je ervoor kiest. Een soap is een hangserie en moet dat blijven. Ik wil al die ellende niet en ik vrees velen met mij. Ik wil terug een gezellig thuisgevoel bij Thuis. Kan iemand daar voor zorgen?

21 februari 2016

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s