Een andere weg

Na drie weken pijltjes volgen, vond ik het gisteren welletjes. Ik kocht Compostela sokken mét pijltjes en zei tegen mijn voeten dat ze het eens alleen mochten proberen. Ik volg wel.

Dat gaat goed. Ik merk dat we niet door maar rond Ponferrada stappen maar dat is geen probleem. Ik leer loslaten. Ik heb vertrouwen en geniet van het mooie landschap. Rond de middag stopt een jogger die uitvoerig  uitleg geeft. Hier moet ik even overnemen. Ik zeg dat ik maar een beetje Spaans spreek en vraag of hij alstublieft langzamer kan praten. Hij blijft als een gek door razen. Drie keer vraag ik trager te spreken maar hij gaat alleen harder en hijgt bovendien zijn hart uit zijn sportlijf. Hij stuurt me terug en over de brug. Ik overtuig mijn voeten even naar hem te luisteren en we doen wat hij zegt. Hij maakt rondjes en duikt geregeld terug op om commentaar te geven. Hij gebruikt ons als referentiepunt voor zijn intervaltraining. Achter de brug aan de overkant, volgt de grote verdwijntruk. Hij is nergens meer te zien. Wat nu? Van hier heb ik geen enkel aanknopingspunt. Daarnet had ik nog de pijlen. Ik besluit terug te keren en de pijlen toch te blijven volgen. Mijn voeten mogen terug overnemen.

Na een tussenstop bij een café, praat ik nog met een oude vrouw. Ze wenst me een goede Camino. Ik loop tussen fruitbomen en wijnvelden.

Ik klim en lijk verder weg van alles te lopen. Ik zie geen mensen, geen bars, geen herbergen, niets. Rond deze tijd ben ik meestal klaar maar nu lijkt de bewoonde wereld verder weg dan ooit. De Caminotekens zijn er nog steeds. Ik maak er foto’s van.

Na een tijd heb ik echt wel in de gaten dat ik niet juist zit. Ik laat mijn voeten weten dat we nog een half uur proberen. Als er dan geen teken van leven is,  gaan we helemaal terug.

Plots zie ik enkele vervallen huizen en ook twee auto’s die nog moeten rijden. Kippen en poezen. Hier moet toch volk wonen? Ik klop aan maar niemand doet open. Plots staat een grote hond dreigend te blaffen. Die is geen wandelaars gewoon en ook niet van plan ons te laten passeren. Ik deins terug en begin te roepen. “Hola! Hola!”. Een oude dame steekt haar hoofd uit het raam. “Pardon, ik denk dat ik ben verdwaald”, zeg ik. “Kan ik hier ergens een herberg of hotel vinden?” Ze weet van niets. Ik had mijn matras beter niet terug naar huis gestuurd. Er komt een man naast haar staan. Die zegt dat ik best nog veertig minuten blijf stappen. Dan kom ik aan een kasteel. Ik zet verder. Het kasteel blijkt een ruïne. Op de parking staan auto’s. Ik spreek een jong koppel aan. Samen met Piedro en Angela bezoek ik het kasteel.

Ze brengen me naar Ponferrada. Ik neem een hotelkamer tussen het Castillo del Temple en de klokkentoren Torre del Reloy. Als ik mijn nieuwe sokken heb gewassen, trakteer ik mezelf op een gin-tonic en geniet na van mijn avontuur.

Het was een andere weg, maar ook een mooie.

schoenen

Advertenties

4 reacties op ‘Een andere weg

  1. Annemie, alle respect voor wat je doet, je blijkt fysiek 100% te zijn! hopelijk blijft alles goed gaan en kom je op je bestemming terrecht, doe je dit helemaal alleen?
    Je houd blijkbaar echt van uitdagingen hé…..vele groetjes van Jan Fets

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s