La vache qui rit

De lachende koe. Wie heeft het uitgevonden en waar halen ze het? Ik heb het eens opgezocht. Je leest het hier.

Het moet deze week precies éénendertig jaar geleden zijn dat ik nog zo tussen de koeien zat. Ik was elf jaar in 1986 bij de kernramp in Tsjernobyl en op vakantie bij familie met een melkveebedrijf. Ze luisterden aandachtig naar het weerbericht van Armand Pien om te beslissen of de beesten buiten mochten of op stal moesten blijven. Volksgezondheid was toen al een ernstige zaak en de melk werd grondig gecontroleerd. De boerderijen zijn ondertussen overgenomen door de kinderen en stuk voor stuk grote en hypermoderne bedrijven. 

Hier in Galicië loop ik nog eens terug tussen de koeien. De tijd lijkt hier echt te hebben stilgestaan. Ze boeren hier niet zoals in mijn kindertijd maar die van mijn ouders of nog vroeger. Je ziet hier veel kleine boeren met oude stallen. Ze wonen vaak boven de stal en tussen de koeienstront. 

Ik heb veel bewondering voor de boerenstiel. Je moet hard werken, bent afhankelijk van allerlei factoren en hebt weinig of geen vakantie. Een landbouwer kan zeker geen zes weken uit trekken om naar Santiago de Compostela te stappen. Wat ik vooral moeilijk zou vinden in het vak, is dat koeien nooit lachen. Hoe weet je nu dat ze zich goed voelen? Ik vind het echt heel goed gevonden. La vache qui rit.  

IMG_20170428_132703_01-1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s