Je vole

De dag dat een kind geboren wordt, weet je dat je moet beginnen loslaten. Eerst in de armen van bezoek, naar de crèche, bij een babysit, dan school en op kot. Tot daar wat ik al weet. Ik zal wel zien wat nog komt. Altijd langer en verder en wellicht gevaarlijker. Je kan jaren naar hun kamer lopen om over hun bolleke te wrijven. Als hun lief blijft slapen, doe je dat niet meer. Wanneer ze thuis komen terwijl ik me klaar maak om naar kantoor te gaan, vinden ze het ook niet zo leuk gezien te worden.

Gelukkig dat ze niet aan ons ouders blijven hangen en hun weg zoeken en vinden. Als je dat niet wil, neem je beter een hond. Maar toch, ik moet regelmatig denken aan dag één en het idee van loslaten. ‘Je vole’ van Louane Emera is tegenwoordig mijn mantra en loodst me door zenuwslopende momenten. Als ze in Thailand of Vietnam rond hangt, is een telefoontje niet altijd mogelijk. Er zijn apps om hun reizen te volgen maar dat is nog onrustwekkender dan niets horen. De coronamaatregelen zijn ook een flinke streep door de sweet sixteenrekening van de jongste maar uitstel is geen afstel. Het beste voor haar moet nog komen.

Het stopt wellicht nooit om je zorgen te maken en jezelf te blijven zien als de grote verantwoordelijke ouder. Mijn vader zegt nog altijd tegen zijn zoon van 43 dat hij wel even zal nemen waar hij niet aan kan terwijl de man twee koppen groter is. Achteraf is het allemaal best plezant en het levert boeiende verhalen voor later.

Zondag kreeg ik deze sms: ‘We found this phone by the lake in the water at place flagey. I tried to call but it seems that the microphone doesnt work.’ Avondklok. Lockdown. Hoe kan dit? Wat doet ze in Brussel? Ze zit op kot in Gent! Ik hou van een goede ‘Who did it’ maar zoek liever niet naar mijn eigen kinderen. Kon ik haar nu maar over haar bolleke wrijven. In plaats daarvan begin ik mensen te contacteren maar de angst om iets te missen is helemaal verdwenen als je iemand nodig hebt. Of toch niet. Gelukkig, iemand die reageert. Wis nooit de
mobiele nummers van scoutsleden ook al weet je niet meer precies wie achter de totem schuil gaat. Niets aan de hand. Ze heeft blijkbaar een nog niet bij haar ouders geregistreerd knuffelcontact in de hoofdstad. Oef. Het is maar dat. Mijn hartslag kan weer omlaag.

Wacht even. Ik hoor zoonlief met de auto thuis komen. Ik ga niet kijken. Hij heeft een rijbewijs en kan rijden. Ik doe mijn ogen dicht en zing ‘Je vole’.

3 reacties op ‘Je vole

  1. Je vole, origineel van Michel Sardou dacht ik. Anyway, heel langzaam komt dat hier ook van pas. Al koos de dochter voor haar eerste jaar hoger om thuis te blijven. Corona maakt dat het “beetje bij beetje vertrekken” vertraging oploopt heb ik de indruk. Mijn vaderhart heeft daar geen last van. Of net wel. Bizar 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s