Vertragen

‘Alleen in de vertraging kan je leren’, glimlachte Elly. Die had ik nog gehoord en mezelf kennende ook opgeslagen. Ik bewaar mooie screenshots voor mindere momenten. Zoals zij de zin uitsprak, bleef de boodschap beter hangen. Het moet te maken hebben met dat ze zegt wat ze doet en doet wat ze zegt. We zijn een half jaar verder en ik denk nog regelmatig aan haar wijze raad.

Het is wel zoeken naar vertraging, moet ik toegeven. Die ligt toch niet echt voor het rapen op dit moment als je het mij vraagt. Versnellen lijkt, nee, is gemakkelijker. Met enkele drukken op de knoppen, geraak ik van stilstand naar een rotvaart. Omgekeerd is iets hobbeliger. Ik heb meer met snelheid dan met vertraging, maar beiden zijn nodig. Ik weet het wel maar handelen is nog iets anders.

Twee dagen per week werk ik thuis. Dan vertrek ik voor dag en dauw naar het hoogste punt van ons huis en verdwijn ik in mijn cockpit. Van zodra ik aan mijn ergonomisch verantwoord werkstation plaats neem en mijn hoofdtelefoon opzet, voer ik de snelheid op en stijg ik op. Tijdens online vergaderen hou ik nauwlettend alle vakken en gezichten in het oog alsof het instrumenten zijn. Ik ben zo gefocust dat huisgenoten lang mogen wachten voor ik doorheb dat ze me staan aan te gapen. Een tijdje geleden hebben ze de elektriciteit kort afgezet als signaal om te landen. Drie keer per week ga ik naar kantoor en daar werken we hybride; fysiek én digitaal dus. Wie me wil spreken terwijl ik via schermen communiceer, wordt vakkundig afgewimpeld. Er is geen automatische piloot. Ik deel mezelf in stukken. Eén oor in de vergadering, een ander oog op mijn mails en daarnaast trillen en piepen nog andere toestellen. Terug op de grond kan en moet ik weer ademhalen. Ik hou van een snelle wereld en veel ballen in de lucht. Een strakke timing is handig maar kunnen landen, stilvallen en bijtanken ook.

Waar we vroeger in een vergadering al eens achterover gingen hangen of koffie gingen halen, let ik nu op de volgorde van opgestoken handjes. Er vallen geen stiltes meer. Alsof een denkbeeldige zweep ons voortstuwt. Hold your horses, schreeuwt het in mij. De handjes blijven komen. Ze zijn niet te stoppen. Kan het nog meer, sneller en overdreven? Adrenaline is er genoeg. Ik moet ook op adem komen en vaart minderen.   

Ik verdien een brevet omdat ik besliste dit weekend aan de grond te blijven. Morgen komt een topteam noodgedwongen nog eens fysiek samen. De coronastorm is nog niet gaan liggen en we blijven in zwaar weer. In mijn hoofd neem ik morgen geen vliegtuig maar een luchtballon. Eens kijken van waar de wind komt, alles laten waaien en ons mee laten voeren met die wind. Ik ben benieuwd wat we daaruit kunnen leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s