Een andere weg

Na drie weken pijltjes volgen, vond ik het gisteren welletjes. Ik kocht Compostela sokken mét pijltjes en zei tegen mijn voeten dat ze het eens alleen mochten proberen. Ik volg wel.

Dat gaat goed. Ik merk dat we niet door maar rond Ponferrada stappen maar dat is geen probleem. Ik leer loslaten. Ik heb vertrouwen en geniet van het mooie landschap. Rond de middag stopt een jogger die uitvoerig  uitleg geeft. Hier moet ik even overnemen. Ik zeg dat ik maar een beetje Spaans spreek en vraag of hij alstublieft langzamer kan praten. Hij blijft als een gek door razen. Drie keer vraag ik trager te spreken maar hij gaat alleen harder en hijgt bovendien zijn hart uit zijn sportlijf. Hij stuurt me terug en over de brug. Ik overtuig mijn voeten even naar hem te luisteren en we doen wat hij zegt. Hij maakt rondjes en duikt geregeld terug op om commentaar te geven. Hij gebruikt ons als referentiepunt voor zijn intervaltraining. Achter de brug aan de overkant, volgt de grote verdwijntruk. Hij is nergens meer te zien. Wat nu? Van hier heb ik geen enkel aanknopingspunt. Daarnet had ik nog de pijlen. Ik besluit terug te keren en de pijlen toch te blijven volgen. Mijn voeten mogen terug overnemen.

Na een tussenstop bij een café, praat ik nog met een oude vrouw. Ze wenst me een goede Camino. Ik loop tussen fruitbomen en wijnvelden.

Ik klim en lijk verder weg van alles te lopen. Ik zie geen mensen, geen bars, geen herbergen, niets. Rond deze tijd ben ik meestal klaar maar nu lijkt de bewoonde wereld verder weg dan ooit. De Caminotekens zijn er nog steeds. Ik maak er foto’s van.

Na een tijd heb ik echt wel in de gaten dat ik niet juist zit. Ik laat mijn voeten weten dat we nog een half uur proberen. Als er dan geen teken van leven is,  gaan we helemaal terug.

Plots zie ik enkele vervallen huizen en ook twee auto’s die nog moeten rijden. Kippen en poezen. Hier moet toch volk wonen? Ik klop aan maar niemand doet open. Plots staat een grote hond dreigend te blaffen. Die is geen wandelaars gewoon en ook niet van plan ons te laten passeren. Ik deins terug en begin te roepen. “Hola! Hola!”. Een oude dame steekt haar hoofd uit het raam. “Pardon, ik denk dat ik ben verdwaald”, zeg ik. “Kan ik hier ergens een herberg of hotel vinden?” Ze weet van niets. Ik had mijn matras beter niet terug naar huis gestuurd. Er komt een man naast haar staan. Die zegt dat ik best nog veertig minuten blijf stappen. Dan kom ik aan een kasteel. Ik zet verder. Het kasteel blijkt een ruïne. Op de parking staan auto’s. Ik spreek een jong koppel aan. Samen met Piedro en Angela bezoek ik het kasteel.

Ze brengen me naar Ponferrada. Ik neem een hotelkamer tussen het Castillo del Temple en de klokkentoren Torre del Reloy. Als ik mijn nieuwe sokken heb gewassen, trakteer ik mezelf op een gin-tonic en geniet na van mijn avontuur.

Het was een andere weg, maar ook een mooie.

schoenen

Advertenties

Iets

Na twee weken op de Camino gebeurt er iets, heeft iemand me gezegd. Ik ben graag goed voorbereid en begon onmiddellijk een plan uit te werken. Ik had zeker mee wat ik nodig had en stuurde de dingen terug die ik niet zou nodig hebben. Uit voorzorg heb ik alles nog beter vastgemaakt en ingesmeerd dan voorheen. 

Er moet altijd iets gebeuren voor er iets gebeurt en dus was ik op mijn hoede. 

Gebeurt het als je alleen bent? Dan had het woensdag kunnen gebeuren. Ik had de goede raad van Jean-Pierre en Alain opgevolgd en de eerste herberg van het dorp gekozen om te overnachten. Hotel met zwembad, restaurant en herberg in één. Het zwembad bleek een modderbad. Het restaurant serveerde alleen diepvriespizza. En de herberg lag verscholen achter het laatste berghok. Ik was er helemaal alleen en zag een beetje op tegen de nacht maar mijn Franse kameraden kwamen me halen. Er kon niets gebeuren. 

In een grote stad misschien? Voorbij León was de herberg, waar ik naartoe wilde, gesloten. De volgende was een heel eind verder en moeilijk te vinden. Ineens stond ik in mijn korte broek te midden van een knooppunt van viervaksbanen naast de autostrade en kon ik de weg niet vinden. Gelukkig dacht ik toen aan wat de bazin van Femma had gezegd en de girlpower deed de rest.

Op het platte land dan? Ik heb al een paar keer tussen koeien gelopen zonder zeker te zijn of de stier niet thuis was. Wat als de honden toch niet zo lui zijn als ze lijken? Wat als die boer met zijn schop me niet had beschermd tegen die slang? Het grote iets bleef uit. 

De Camino geeft je wat je nodig hebt en ik heb al alles gekregen wat ik nodig had. Dat is niet zomaar iets. Dat is veel, heel veel. En ik ben nog maar half weg. 

hotel

Life is music

Alleen de Camino stappen had als muziek in mijn oren geklonken. Vrij zijn, buiten leven, kilometers malen, de natuur bewonderen, de wind en de zon voelen. Was is er plezanter dan dat?

Ik ben geen voorstander van muziek beluisteren met oortjes of een koptelefoon. Ik vind het gevaarlijk als je onderweg bent. Je hoort minder wat rondom je gebeurt. Onze middelste kwam ik eens per fiets tegen toen hij naar de voetbalclub ging. Hij zat recht op een retro koersfiets, sporttas nonchalant om de schouder, handen in de zakken en oortjes in de oren. In mijn hoofd waren zijn ogen ook gesloten maar laat ons aannemen dat dat overdreven is. Ik gebaarde “handjes aan het stuur”. Hij legde één hand losjes op het platte deel van het koersstuur en als ik voorbij was, deed hij gewoon verder waarmee hij bezig was. Genieten heb ik hem niet moeten leren. Dat heeft hij zichzelf geleerd.

Geen oortjes of koptelefoon gebruiken, is dan weer storend voor de omgeving. Dat doe je dus ook niet. Ik nam voor mijn Camino toch maar een iPod met oortjes mee voor de saaie of lastige stukken. Het zijn immers niet altijd prachtige vergezichten en mooie velden waar je doorheen loopt. Je moet ook weleens langs een luchthaven of door een industrieterrein. Ik heb mijn oortjes al gebruikt. Ik moet toegeven dat het zalig stappen is. Ik geraak ervan in het  juiste ritme en word er goed gezind van. Regelmatig kijk ik rond en als ik echt in niemandsland ben, zing en dans ik erbij.  Mijn danspasjes zijn natuurlijk niet erg sexy met vijftien kilogram op mijn rug maar ik kan het niet helpen. Als iemand me toch ziet, doe ik zoals mijn zoon en blijf ik genieten.

IMG_20170414_121615

Should I Stay or Should I Go

Ik stel me die vraag hier elke dag. Daarbij clasht het nummer van de The Clash luid uit de boxen in mijn hoofd. Het is de enige vraag die ik me iedere dag moet stellen dus dat valt nogal mee.

Ik was vooraf te rade gegaan bij het Compostelagenootschap in Mechelen. Je kan er elke zaterdag praten met mensen die al naar Santiago de Compostela zijn gestapt en dat is bijzonder leerrijk. Ik luisterde naar enthousiaste verhalen maar had ook oog voor een iets stillere man verscholen achter een laptop. Hij had de Camino al twaalf keer gestapt en behoorlijk wat data verzameld. Ik keek eens diep in zijn ogen en even later stuurde hij me een tabel met plaatsen, kilometers, herbergen, faciliteiten en beoordelingen.

Ik reserveerde de eerste overnachting in Saint-Jean-Pied-de-Port. De tweede nacht kon ik niet anders dan in Roncesvalles blijven na 31 kilometer lopen in de gietende regen. Sindsdien laat ik het plannen min of meer los en ga ik op mijn gevoel af. En iedere keer hoor ik hetzelfde liedje: Should I Stay or Should I Go now.

Ik geef echt de voorkeur aan kleine authentieke plaatsen en herbergen met voldoende ruimte en lucht. Het is ook fijn vertoeven waar Spanjaarden koken en je met mensen van over heel de wereld aan tafel zit. Soms blijf ik lopen om niet in een grote stad te moeten overnachten.

Als Han (de Zuid-Koreaanse Jani) vertelt over een nacht met veel volk en weinig lucht, weet ik dat ik weer goed zat in een kamer met drie bedden voor mij alleen. Enkele nachten geleden lagen we allebei boven nogal luidruchtige dames. In elke reisgids staat dat je best geen plastic zakjes mee neemt vanwege het geritsel. Zij hadden een heel jaar plastic zakjes gespaard en hun rugzakken staken boordevol. De plastic zakjes fanfare werd ook nog eens afgewisseld met een concert van een apparaat tegen slaapapneu. Ik had het nooit eerder gezien of gehoord maar ik denk dat ik juist zit. Ik bewonder haar trouwens voor het mee sleuren van nog eens vier en een halve kilo.

Mijn gevoel heeft me nog niet veel in de steek gelaten dus ik vertrouw er maar op. Blijven of doorgaan? Ik volg mijn gevoel.

 

Trager haasten

Je kan het meisje uit het werk halen, maar het werk niet uit het meisje. De eerste werkdag van mijn Camino, kon ik het niet laten nog even een boodschap door te sturen naar mijn baas. Ik kreeg een e-mail met veel uitroeptekens terug. Ook goed, dacht ik. Het is wel iets dat ik graag heb opgelost voor ik terug keer.

Ik ben nogal voor efficiëntie. Ook hier. Ik vertrek als laatste. Ik heb echt geen zin om in het donker te lopen. Ik kom bij de eersten aan. Ik vind het heerlijk om fris gewassen een boek te lezen terwijl mijn kleren in de zon drogen.

Ik moet met niemand rekening houden. Een Nederlander had me toevertrouwd geregeld om te kijken en dat doe ik. Ik stap graag goed door. Zo goed dat ik al een wijnfontein miste. Jammer. Mijn camelbak was immers leeg en ik had dorst. Mijn buurman tipte een goede bar in Estelle toen ik daar al voorbij was. Ook spijtig. Een Duitse knaap vroeg waar ik heen wilde. Naar Compostela natuurlijk. “Ik heb zes weken maar ik wil zó graag door naar Fenesterre”. Hij bekeek me eens goed en zei: “Dat zal wel lukken. Je bent snel. Straks kan je nog een week op het strand liggen en ik weet niet of dat iets is voor jou”. Lap nog iemand die me door heeft. Ik moet aan de Hollandse van op het vliegtuig denken. Je bent wie je bent. Juist. Een luie mie zal ik nooit worden.

De eerste week is bijzonder goed meegevallen. Dit kan ik zeker nog vijf weken volhouden. Ik heb voorsprong op het schema en kan me vanaf nu trager haasten.

 

Give me a break!

21 jaar geleden behaalde ik een Bachelor in Sociaal Werk. In dat werk, heb ik ondertussen behoorlijk kunnen oefenen. Je zou mogen veronderstellen dat ik competenties heb verworven op het vlak van luisterbereidheid, contactvaardigheid en empatisch vermogen. Toch heb ik er enorm naar uitgekeken even alleen te zijn. Ik trok de deur van het werk achter me dicht en dacht liefdevol-kritisch “Ik doe het heel graag maar rot nu even allemaal op.” Ik zei thuis slikkend en knipperend “liefhebben is loslaten” en vertrok.

In het vliegtuig was er al een Hollandse dame die onmiddellijk haar hele leven vertelde aan haar Poolse buurvrouw en omgekeerd. “Je bent wie je bent” hoorde ik haar toeteren. Oh, god nee! Toch niet hier en nu? Naast mij zat gelukkig een stille Spanjaard. Even later in de bus was het een Engelse. Ze had de Camino al several times gelopen en moest die  nodig allemaal even overlopen. Jezus zeg! Gaat het een beetje? Bij mijn aankomst in Saint-Jean-Pied-de-Port, kwam ik als laatste in de herberg binnen. Ik kreeg een glas porto in mijn handen en de laatste lege stoel in de kring. Er werd een onzichtbare bal naar me gegooid en ik moest antwoorden op de vragen 1) what’s your name 2) where are you from 3) why are you walking the Camino. Oh please, give me a break! Ik wil gewoon een pauze en als het kan ook wat avontuur. Mag het? Bazin Maria bedoelde het goed. Maar die bal was er te veel aan. Pas op, ik durf die methodiek in mijn werk ook gebruiken maar ik doe het tenminste met een echte bal. Er was spraakwater genoeg om een hele avond te kletsen terwijl ik eigenlijk wilde zwijgen.

Morgen misschien? Van de regen worden de meeste mensen stiller. Het was een stevige eerste dag en ik liep eindelijk (!) alleen. Bij aankomst was het oorverdovend stil. Yes, dacht ik. Volgens kenners is het nervositeit en zal het babbelen minderen naarmate je verder geraakt. Het is zoals met foto’s nemen. De eerste dagen neem ik er meer dan mijn Journi-account aankan maar het is sterker dan mezelf. Na een paar dagen gaat het beter.  Ik heb nu vier dagen alleen gestapt en als ik wil babbelen kan het.

That’s what I call a break!


Bien camino a todo

Wat bezielt jou? Waarom ga jij in godsnaam 6 weken alleen stappen? Wat hoop je er te vinden? Er worden veel vragen gesteld wanneer je aankondigt er even niet te zijn om alleen te zijn. Die vragen doorstaan en niet op je stappen terugkeren is eigenlijk al een prestatie op zich.

In mijn antwoord geraak ik niet veel verder dan; het is een cadeau aan mezelf, ik ben toe aan een pauze of ik heb nood aan een uitdaging en deze trekt al lang. Ik voeg eraan toe dat ik niet wil wachten tot mijn knieën of heupen niet meer mee kunnen. Ik heb geen groot onheil nodig om nu al mijn dromen waar te maken. Ik denk dat ik weinig indruk maak met mijn commentaar. Het zal wel, zie ik hen denken. Zou er thuis iets mis zijn, wil ze professioneel een andere kant uit of is ze op zoek naar iets dat ze nog niet gevonden heeft? Zolang ik het maar weet.

Mijn plan en mijn goesting bleven gelukkig overeind. Het heeft me ook al iets opgeleverd. Het besef dat ik ongelooflijk goed omringd ben. Ik heb een geweldig nest, fijne familie, straffe vrienden en goede collega’s. Ik sta echt te kijken van alle steun en reacties. Mijn ouders pakten me voor het eerst in mijn leven vast alsof ze mij nooit meer gaan terug zien. Van de collega’s heb ik cadeautjes en aanmoedigingen gekregen, van mijn leidinggevende aandacht en complimenten, van vrienden interesse, tijd en nog meer gerief. Veel kaartjes en berichten met wijze boodschappen ook. Alsof mijn eigen cadeau nog niet groot genoeg was, kreeg ik kussen, knuffels, cadeaus, mooie wensen, Spaanse uitdrukkingen en moeilijke woorden. Contemplatie ben ik eerst even gaan opzoeken maar ik heb alles graag aangenomen. De vraag is gesteld of er een leven voor en na de camino zal zijn. Dat wil ik zelf ook weleens weten. 

Ik heb het hen niet verteld maar eigenlijk gaat iedereen mee. Het maakt mijn rugzak niet zwaarder maar lichter en dat is mooi meegenomen. Het gaf me vleugels op de eerste stapdag in de regen. 

Bien camino a todo!

¡Hola! ¿Qué tal?

Muy bien. Gracias. Het gaat goed. ¡Estupendo! zelfs. Ik ben weer een mobiele applicatie rijker. Met behulp van apps kan je functies toevoegen aan je smartphone waardoor je die kan upgraden tot multifunctionele communicatieapparatuur. Is dat niet geweldig?

Ik vind Spaans een mooie taal. Enkele jaren geleden volgde ik een zomercursus. Intensief les volgen en daarna tapas eten, films van Pedro Almodóvar kijken en salsa dansen. Niets zo doeltreffend om izquierda en derecho te onthouden. Het was de zomer waarin wielrenner Alberto Contador werd betrapt op doping en ik een volledig Spaans interview kon verstaan. Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat hij maar drie woorden gebruikte: cero, cinco en pero. Ik had een kleine basis maar wat je niet bijhoudt, verlies je snel.

Ik wilde met Compact Discs de dagelijkse file nuttig maken en mijn Spaans oefenen maar in mijn nieuwe auto zit geen CD-speler. Ik krijg het Spaans benauwd bij het idee niet te weten hoe ik in Spanje de camino of een slaapplaats moet vragen. Ik moest dus een andere solución bedenken.

Met Duolingo kan je altijd en overal talen leren. Het is leuk om te doen en een tikkeltje verslavend. Je kan instellen hoeveel en hoelang je wil oefenen en het programma helpt je eraan denken als je het zelf vergeet. Ik moet gaan nu. It’s time for my daily Spanish lesson.

¡Hasta luego!

Nog twee weken

En Plannemie wordt Stappemie. Met de “st” van stoer en stil. Ik kijk uit naar de rust en stilte. Hoe meer mijn rugzak wordt gevuld, hoe minder straf of stoer ik me voel.

Mag ik je al voorstellen aan mijn rugzak. Monster voor de vrienden. Voor wie en wat we graag zien, zijn we toch altijd iets harder maar ik zie hem graag. Hij is sterk en stevig en er kan veel in. Deuter is een eerlijk merk. Sociaal-politiek kon ik geen betere kleur bedenken.

Hij gaat zes weken lang mijn alles zijn. Mijn lastpak, kajuit, kleerkast, voorraadkamer, steun en toeverlaat. Wellicht ook het enige dat ik kan knuffelen. Al zal dat geen endorfines opleveren. Die zullen van het wandelen moeten komen.

Mijn rugzak is klaar. Beter twee weken te vroeg dan twee weken te laat. Er zitten alleen zaken in die ik niet meer nodig heb. Uiteraard geen vers fruit, of chocolade maar energiebars en gevriesdroogde kost. Geen pumps of chique kleren maar microvezelhanddoeken, sneldrogende kledij en wollen sokken. Drie stuks van elk. Zo hebben ze mij geleerd. Geen poetsgerief of kantoorartikelen maar een volle E-reader, gevulde Ipod en een leeg schrift. Manlief heeft de rugzak ondertussen ook gecheckt. Geloof me. Daar kan de securitycheck op gelijk welke luchthaven nog wat van leren. Voor wie we graag zien, zijn we toch iets harder maar ik zie hem graag.

Ik heb een hele waslijst van wat er in mijn vakantiehuisje moet en doorgaans hou ik van ordenen en organiseren maar deze keer wordt alles op één hoop gegooid. De natuur zal me zuurstof geven. De camelbak zal het vochtgehalte op peil houden. Hopelijk heb ik mijn zonnebril en zonnecrème heel veel nodig. Zachte mousse om mijn heupen te beschermen en de zalf van Gehwol is de masseur van dienst. Pleisters en pilletjes tegen pijn. Een infuus voor heimwee via de smartphone. Een powerbank als reserve batterij. Duct tape en een naaisetje voor wat ongewild los zit. Een slot voor wat ik zelf even los wil laten. Een zakmes om los te maken wat vast zit. Een slaapzak en matje. Een goede gids en geloofsbrief voor een slaapplek. Het nooddeken hoop ik niet nodig te hebben. Voor het geval ik in camouflagekleuren niet gevonden wordt als dat wel nodig is, heb ik nog een knalrode regencape.

Ik weer me als een duivel in een wijwatervat om mijn laatste plannen te realiseren en af te vinken. Ik wil beginnen aan mijn pelgrimstocht. De foto’s die ik maak, kan je vinden op Journi.

Sprakeloos

Ik moet nog een paar dingen doen vooraleer ik aan mijn Camino begin. Sprakeloos zien bijvoorbeeld. De verfilming van één van mijn favoriete boeken geschreven door Tom Lanoye. Ik heb hem gisterenavond gezien. Check.

In het begin van het boek was de schrijver ziek. Hij liep van de ene dokter naar het andere onderzoek. Er bleek een boek op zijn maag te liggen. Het boek over zijn moeder. Mooie madame, slagersvrouw, moeder van vijf en comédienne. Pardon actrice. Diva met streken eigenlijk. Het werd een boek over haar maar ook over zijn vader, zijn afkomst en dus ook over zichzelf. Het kan niet anders dan moeilijk zijn een groot familieverhaal op te hangen aan zij die je het leven en de taal schonk en dan haar spraak verliest, daarna haar waardigheid en uiteindelijk haar hartenklop.

In theatertournee Sprakeloos op de planken speelde de tekst de hoofdrol. Als de tekst goed is, is de monoloog dat ook. De dramaqueen in de schrijver kon zich helemaal uitleven. Het werd nog duidelijker waarom de bevalling van het boek zo moeilijk was geweest.

De film vertelt het beste uit het boek. Een sterk verhaal door een competente cast met muziek van Jef Neve. Geen trucjes. Het zijn de ogenschijnlijk doodgewone blikken en gebaren die ontroeren. De borrel die wordt geheven naar alle portretten in de woonkamer. De fluisterende gesprekken op de gang in het ziekenhuis. De zorg voor iemand die aftakelt. Afscheid nemen van iemand die niet meer kan spreken. De liefde die maakt dat je toch een beetje blijft wie je was.

Hartverscheurend en hilarisch.

Ik was drie keer sprakeloos.

thIXWNC52S